หน้าหลัก ถามตอบปัญหาธรรม

ส่งอารมณ์ครับ
1.จากคราวก่อนที่อาจารย์ให้สังเกตุว่าจิตสงบ และเบิกบานนั้นเป็นวิปัสสนา หรือ สมถะนั้น ผมได้ตามรู้แล้วพบว่าความรู้สึกสงบ และเบิกบาน มีหลายระดับครับ เพิ่มขึ้น และลดลงได้ และเปลี่ยนแปลงได้เหมือนกับอารมณ์อื่น ๆ ขณะที่รู้สึกเช่นนี้ จะรู้สึกว่า อารมณ์รู้สึกตัวเด่นชัด เป็นอิสระจากสิ่งที่มากระทบทั้งภายในและภายนอก ความรู้สึกไม่หวั่นไหวไปตามอารมณ์ที่เคยยินดี หรือไม่ยินดี เมื่อรู้อาการเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ ความรู้สึกสงบ สุข เบิกบาน และไม่ดิ้นรน จะเกิดขึ้น ไม่มีอะไรต้องทำ มีแต่รู้สึกอย่างเดียวครับ 2.จากการเห็นอารมณ์ในข้อ 1 ผมพบว่า ในแต่ละวันการแกว่งของอารมณ์จะน้อย เมื่อมีสิ่งมากระทบแล้วเกิดความรู้สึกหวั่นไหวไปจากอารมณ์เดิมก็จะสามารถวางใจได้เร็วและกลับมาสู่สภาพ รู้ชัด และตั้งมั่นได้เร็ว และหากมีอารมณ์แรง ๆ ทั้งที่ชอบและไม่ชอบ มากระทบในบางครั้งจะรู้สึกว่าอารมณ์นั้นวนเวียนอยู่ แต่กลับไม่รู้สึกอยากหรือไม่อยากให้มันหายไป หรือคงอยู่ เพียงแต่เพียรวางใจใหม่เรื่อย ๆ แล้วอารมณ์นั้นก็จะเปลี่ยนไปเอง โดยการวางใจของผมจะใช้หลักที่ว่า อารมณ์ต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงไปเป็นปกติครับ 3. เมื่อเรารู้อารมณ์ต่าง ๆ ด้วยความตั้งมั่น และไม่เข้าไปยึดว่าเป็นตัวเรา ผมรู้สึกว่า ตัวเอง และสิ่งรอบ ๆ ตัวไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิต และไม่มีชีวิต ล้วนแล้วแต่อยู่ในอาการเดียวกันคือเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ ตลอดเวลาจนไม่สามารถยึดถือเอาได้ และจากเมื่อก่อนที่เคยตีค่าสิ่งที่รู้สึกว่า ชอบ หรือไม่ชอบ ก็จะรู้สึกว่าทุกสิ่งที่รู้สึกก็เป็นความรู้สึกหนึ่ง ๆ ที่เกิดขึ้นและจะเปลี่ยนแปลงไปในที่สุด ผมรู้สึกว่าจากเดิมที่เคยไหลไปตามอารมณ์ ปัจจุบันจะรู้สึกว่ารู้ทันอารมณ์ และเลือกที่จะแสดงอารมณ์ได้ เช่นเมื่อต้องทำงานที่เร่งรีบแต่ก่อนจะรู้สึกเครียด และกดดัน แต่ปัจจุบันบางครั้งยังคงรู้สึกเครียด และกดดันขึ้นมาเพียงขณะหนึ่ง แล้วกลับมาสู่อารมณ์ปกติได้อย่างรวดเร็ว หรือบางครั้งก็ไม่รู้สึกกดดันเลย บางครั้งมีการต่อรองกันเรื่องงานเมื่อก่อนหากการต่อรองไม่เป็นไปตามที่เราคาดหวังไว้ความไม่พอใจจะเกิดขึ้น พร้อมกับความต้องการเอาชนะ แต่ปัจจุบันจะรู้สึกว่าหากเราต่อรองแล้วไม่เป็นไปตามนั้น ก็จะพยายามหาความเหตุผลมาอธิบายให้เค้าเข้าใจ แต่ถ้ายังไม่ได้อีกก็ยอมรับว่าไม่ได้ตามที่เราต้องการ
โดยคุณ      12 พฤษภาคม 2553    จำนวนผู้ตอบ [ 1 ]

คำตอบที่ 1
-- ดีแล้วครับ ไม่มีอะไรจะแนะนำแล้วครับ
โดย  อ.ชวยง พิกุลสวัสดิ์     12 พฤษภาคม 2553